Ik zit op een terras in Oberlech, omsingeld door Nederlanders, helikopters die de koninklijke familie vliegen van Innsbruck naar Lech en weer terug, en de Nederlandse media die via de snelweg ook de hele dag op en neer gaan. De Nederlandse media…, gewone mensen met net zoveel onzekerheden en angsten als ieder ander, en al het nieuws wat werkelijk is met een laagje eigen inzicht, dunk, ego, verlangen, kennis, duisternis en onbegrip erbovenop.. Media maakt of breekt, creert of negeert.

Mijn media moment van de week was mijn advertentie in de Volkskrant:

Meldpunt klachten fatsoensterrorist PVV:

Heeft u last van de Partij voor de Vrijheid, die alleen vrijheid kent voor zijn eigen mening en iedereen voedt met angst en ongenoegen, en ons laagland bombardeert tot klaagland? Heeft u last van zijn liefdeloosheid, boosheid, gebrek aan fatsoen, hufterigheid, racisme, haatzaaierij, aanwakkeren van apartheid? Meldt dan al uw klachten bij deze site; er zal naar worden geluisterd. Indien u de 50.000ste klager bent, krijgt u een vakantie naar Turkije of Marokko of Polen cadeau.  

Vele reacties gehad van media vrienden en kennissen. Goedkeuringen, afkeuringen.
“Je bent een Don Quishot die tegen de wind vecht, bij een windkracht 12..!, je bent een opportunist die geilt op aandacht, je bent vaag en zweverig, je bent niet goed ingelicht, je bent niet goed bezig, je bent een trutje, je bent een zachte ei, je bent niet interessant, je moet die man geen aandacht geven, je moet het laten rusten.. Nee laat die man toch in stilte”, dat waren de adviezen van vele zogenaamde weldenkende intellectuelen in het land. De zogenaamde intellectuelen zijn in de veronderstelling dat Geert kunnen negeren, nadat zij hem hebben gecreëerd.

Je creëert een Frankenstein, en dan loopt hij los op straat en is een gevaar voor velen, en dan roepen dezelfde zogenaamde intellectuelen dat iedereen de Frankenstein moet negeren, terwijl die Frankenstein schopt en kapotmaakt.

Ik luister naar de radio, een PVV man wordt geïnterviewd en in 11 minuten zegt hij 14 keer “Marokkaans tuig”, en die presentator zegt er niets van, hij heeft die term allang al geaccepteerd, het is heel normaal geworden. Dat is het effect dat Wilders zaait.

Een kennis zegt: Hij zaait zolang jij oogst. En ik denk, als ik ook maar 1 denker oogst, heeft de verdraagzaamheid naar elkaar toe nog een kans. Want ik begrijp opeens die rare wijsheid van onkunde niet!

Eerst maakten de columnisten en journalisten van alles over Wilders nieuws; hij kwam naar een programma het was nieuws, kwam hij niet naar een programma was het ook nieuws, hij liet een boertje en het was hot nieuws, hij had een broertje dat werd brandend nieuws.

En nu hebben de media en intellectueel Nederland bedacht, “ssssssstttt…”. Dan ebt het vanzelf wel weg, dat deden ook al die moeders wiens kinderen leden aan incest .. en al die priesters in de kerken .. het ebde niet weg..

Te laat om stil te zijn.

Meld je klacht, nu!
Je mag Hitler niet vergelijken met Wilders, maar waarom eigenlijk niet? Het enige verschil met Hitler is dat het kwaad helaas al is geschiedt en bij Wilders ‘nog’ niet.
Genocide ontstaat wanneer je het volk overtuigt van de theorie: ‘ze verdienen wat ze krijgen en krijgen wat ze verdienen .. ze zijn een gevaar voor ons allen..’
Nu kunnen we nog, door te wijzen naar zijn haatvolle wensen, mensen tot nadenken zetten.

Twee jaar terug vroeg ik de studenten van de islamitische universiteit in Rotterdam om brieven aan Wilders te schrijven, ze hebben allen, 355 studenten, een brief geschreven, vol liefde over de mensheid, geloof, medelijden dat kan uitmonden in toenadering en verdraagzaamheid en elkaar liefhebben in je verschil.
Ik vond dat je haat niet met haat moest beantwoorden en het enige wat haat vernietigd is liefde, daarom vond ik dat er liefde moest worden geuit jegens G.eert
Ik heb toen, aan iedere brief een bos boeket gehangen en 355 boeketten gebracht naar het Binnenhof, maar Geert wilde ze niet ontvangen.

Het baat Geert veel meer als een moslim schopt, slaat en schiet. Dan kan hij zijn woede rechtvaardigen, ‘zie je wel…’

Geert was geen politieke bedreiging, hooguit een bedreiging voor de beschaving, maar nu jaren later, is hij ook een politieke bedreiging. Gedogen beleid is oogluikend toestaan.. Ze laten het toe, ze staan erbij en kijken ernaar.

Niet een journalist heeft gevraagd wat er in de brieven van de studenten stond en de studenten waren teleurgesteld. Waarom is er veel aandacht voor een brief met een mes eraan vast, terwijl een brief met een boeket eraan amper aandacht krijgt.

Wij westerlingen zijn een hebzuchtige, gefrustreerde, ontwortelde, ongevoelige, ongelovige bange samenleving aan het worden die gedoemd is tot een intellectuele destructie.

Liefde is een vaag iets geworden … liefde is zoet, is rode rozen rood verven.
Een maatschappij zonder vertrouwen en sympathie tot elkaar is gedoemd om te verharden.

Geef het volk angst en ze zullen aan je lippen hangen.
Geeft het volk angst en het gevoel dat jij ze zult beschermen voor dat gevaar en ze zullen je tot leider betitelen.
Geef het volk liefde en ze zullen je argwanen en wantrouwen.
En daar zitten we midden in, we zijn bang en wantrouwend geworden voor de liefde en is dat niet het allerbelangrijkste dat we kwijtraken?

Zeggende dat…er is meer begrip dan woede.. zie liefdebegeertwilders.nl 

Er was een man met 3 zoons

Harot, Lebib en Narok

Harot was de oudste en was de rustigste van de drie

Hij hield niet van conflicten

Sociale waarden waren erg belangrijk voor hem

Lebib was de middelste, hij was eigenwijs, overtuigd van zijn eigen waarheid

Hij hield ervan om te discussiëren en stond open voor andere meningen

Maar kon moeilijk compromis sluiten

Narok, de jongste was wild en gepassioneerd

Hij had een enorme doorzettingsvermogen en hield van goed eten en van grote lappen stof en hield niet zo van veranderingen.

De drie jongens wilden niets liever dan geliefd worden door hun vader

En hun vader had ze lief

Maar voor de jongens was de gelijke liefde niet genoeg

Ieder wilde de beste zijn om zo het meeste liefde en aandacht van hun vader te ontvangen

Elk van hen besloten een boek te schrijven over hun vader

Een boek over zijn wijsheid

Over zijn waarden en normen

Over zijn gelijke liefde voor alles dat leeft

De boeken waren geschreven en geprint

En ieder kon lezen hoe groot de liefde van ieder zoon voor zijn vader was

En hoe groot het verlangen naar erkenning

Het boek van Harot was prachtig

Vol met waarden van het leven, en lief hebben en geliefd worden

Om te begrijpen en begrepen te worden

Het boek van Lebib, vonden sommigen beter geschreven

Ook over liefde en begrepen worden, maar in hun ogen, meer verfijnd en beter geformeerd

En er waren mensen die het boek van Narok nog beter vonden want het was heel helder over goed en kwaad.

De regels van Harot’s boek waren modern

De regels van Lebib’s boek waren een beetje gecomplexeerd

En de regels van Narok’s boek waren een beetje te strikt

De familieleden en vrienden en de buren en de collega’s lazen de geweldige boeken

Keer op keer

En voor velen begonnen de boeken een wegwijzer in het leven te worden

Het begon langzaam een levensopvatting te worden, een opvatting met regels en wetten wat voorheen er niet was

De boeken waren voor velen een voorbeeld voor rechtvaardigheid, en de waarheid over het leven

En voor sommigen vormden de boeken een balans tussen hart en verstand

Maar…..er vond een driedeling in het volk plaats

De mensen begonnen te denken, te uiten en te leven op drie verschillende manieren

Op een dag vroeg de vader de drie zonen bij elkaar te komen

Hij zei: we moeten praten

Er is wat bozigheid en verwarring onder het volk

Ik vroeg de mensen welke van de drie boeken het beste was

Maar niemand kon kiezen

Sommigen vonden Narok de beste en anderen Lebib en weer de anderen vonden Harot’s waarheid de enige waarheid.

Maar vader, wat vindt u? Vroegen de drie zoons, want daar ging het ze uiteindelijk om.

Vader keek en glimlachte zonder een antwoord te geven.

De drie zoons hadden de leeftijd bereikt om te trouwen

Ze verlieten alle drie het huis om het leven en de mensheid te ontdekken

Lebib was het leven en de liefde aan het ontdekken

Mensen hielden erg veel van zijn boek

Er waren al 2.6 miljard liefhebbers van zijn boek

Maar velen beoefenden de liefde uit het boek, slechts in woorden en verhalen en in gedachten en in verlangen maar in werkelijkheid waren velen bang om lief te hebben en liefde te ontvangen

In Lebib’s boek stond: als je een klap krijgt toon dan je andere wang

Maar dat werd zelden gedaan

Hij zag heel weinig medelijden en liefde in de tijden van woede

Terwijl hij heel helder had geschreven, de ware hoffelijkheid uit zich in de tijden van woede en wanhoop

Hij begon te twijfelen aan zijn eigen boek.

Misschien was het boek van zijn broers toch veel beter..

Narok had een goed leven, hij was erg behulpzaam voor het volk

Had 4 vrouwen, want er was overschot aan vrouwen en weinig mannen dus vond hij 4 vrouwen per 1 man een goede oplossing om de vrouwen toch onder de hoede te nemen en voor ze te zorgen

Daar kwam ook bij dat vier vrouwen samen 1 perfecte vrouw vormden

De ene was poëtisch, de andere geil, de andere een zeurpiet en de andere een wijze engel

Wel waren er mannen die 1 vrouw al teveel vonden laat staan 4, en die lazen liever het boek van Lebib

Er waren zelfs mannen die helemaal geen vrouwen wilden maar alleen maar mannen

Maar die konden helaas geen enkele boek vinden die dat goed keurde..

Narok wilde al zijn vrouwen gedekt, dit ter bescherming van kou en hitte

Maar de vrouwen vonden dat hele bedenktijd wel een beetje overdreven

Hij zei wel : ‘in vrijheid’, maar je kon merken dat hij het wel heel graag wilde

Soms leek het meer op een kluis dan bescherming

Het leek alsof Narok genoot dat hij het alleen recht had om ze te zien

Het bedekken was niet bedoelt om daarmee de vrouwen onderdrukken

Het was nooit de bedoeling om het als symbool of als uniform te gebruiken

Slechts om bescherming te bieden

En toch begon het uit de hand te lopen

Ook Narok begon zich af te vragen of zijn boek wel zo goed was,

Hij had zijn boek vrij vrij geschreven, zo vrij dat ieder het kon interpreteren naar zijn kunde en gevoel en warden en normen

Men beoefende zijn filosofieën op hele andere wijze, soms veel en veel anders dan dat hij het had bedoelt

Mensen kunnen van een boek houden

Ze hebben allemaal gevoel maar verschillende manieren om het gevoel te uiten

Men begon langzaamaan de overkomsten onderling te vergeten en te discussiëren en soms zelfs te vechten over de verschillen

En vergaten de belangrijkste boodschap in het boek: heb elkaar lief in je verschil

Misschien waren de boeken van zijn broers wel veel beter

De oudste zoon Harot

Zag in het leven vele verloren mensen

Mensen met boosheid en gevuld met woede

Mensen die niet meer durfden te geloven in liefde of in elkaar of het aller ergste in hun zelf

Verbitterde mensen

Mensen die eerst kracht haalden uit elkaar en familie en het boek van Harot

Waren nu weggezonken in twijfel en angst voor het geloof en elkaar

Misschien waren de boeken van zijn broers wel veel beter.

De drie broers waren verward

Ze geloofden in hun eigen boeken

Maar de aanhangers van de boeken vertoonden verloren en agressief gedrag

Dus gingen ze naar hun vader en vroegen hem:

Vader, welk boek toont het geduld, de wijsheid, liefde, begrip van uw het beste?

Vader sprak:

Ik heb jullie Norak, Lebib en Harot genoemd, als je het omgekeerd leest is het

Koran, Bijbel en Torah

Het gaat niet om het beste boek

Het gaat om het beste leven

Durf lief te hebben en geliefd te zijn

Maar vooral heb elkaar lief juist in je verschil Dat is het belangrijkste

En voor mij geldt

Dat ik elke dag een andere gezicht heb

Soms een Jood

Soms een moslim

En soms een Christen

Alleen maar om in ieders hart te passen

Maar men zou mij lief moeten hebben ongeacht wat ik ben en wie ik ben

Maar slechts een levend wezen ben

De drie zonen konden maar geen genoegen nemen met deze wijsheden

Ze hadden het liefst gehoord welk boek het beste was

En op dat moment zagen ze in de verte iemand aankomen

Ze herkenden de persoon vaag maar wisten niet wie het was

En toen ze heel dichtbij was

Herinnerden ze haar allemaal van heel vroeger

Lieve zoons, vergeef mij,

Vergeef mij dat ik jullie achterliet

Vergeef mij dat het mij teveel werd en dat ik vertrok

Vergeef mij dat ik jullie mooiste jaren heb gemist

Vergeef mij dat ik mijn taken niet heb volbracht

Vergeef mij dat ik jullie vader niet meer aankon

Dat hij zoveel liefde preekte maar het niet altijd kon waarmaken

Vergeef mij dat ik niet geduldiger

En begripvoller was

Vergeef mij vooral dat ik geen goede moeder was

De zonen keken elkaar aan, Lebib en Narok keken verbijsterd en ook een beetje kwaad

Maar Harot haalde een briefje uit zijn broekzak

Deze brief heb ik altijd bewaard,

Dit was mijn steun en toeverlaat

Het gaf me hoop en zin in het leven

En dat was jou gedicht voor mij geschreven

Alleen daarom al vergeef ik het je moeder

Want ik weet dat je van mij houdt en ook van mijn broers

Wat staat er dan in vroeg Lebib?

Waarom heb je het ons nooit vertelt vroeg Narok?

Ik wilde jullie niet nog verdrietiger maken door het voorlezen en mama nog meer te doen missen

Lees het voor vroeg Lebib.

En Harot las voor:

Mijn zoon wees nooit iemand die niet durft

Wees nooit bang

Laat je enige angst het hebben van angsten zijn.

De liefde die ik voor jou voel;

het gevoel dat jij geeft,

de hoop het vertrouwen,

alles wat ik in het leven zoek.

Jij maakt het waar dat het bestaat

Jij zorgt ervoor dat mijn hoop uitkomt.

Jij maakt de illusie werkelijkheid

Jij geeft aan dat magie bestaat dat wonderen boven ons begrijpen staat.

Jij, bent de engel waar de Koran, de Bijbel de Thora het over heeft.

Jij maakt het waar dat al het kwaad overwonnen wordt door liefde

Jij bent de hoop

En de liefde

En het verlangen

En het mysterie

Jij bent de passie

Jij bent de angst

Jij bent de vraag

Maar ook het antwoord

Jij bent de melancholie van het verdriet en de lach

Jij bent mijn nacht en de dag

Jij bent mijn kind maar nimmer mijn bezit

Jij bent mijn verantwoordelijk maar nimmer mijn verplichting

Jij bent mijn familie maar mij niets verplicht

Jij bent zoveel

Maar bovenal

Jij bent

De zonen besloten om het te gaan vieren :

Mama was terug!

Ze gingen de kalf slachten

Er was muziek en wijn

Narok dronk geen wijn

Dat was minder fijn

Maar laten we wel zijn

Niet iedereen drinkt wijn

Dan drinkt je toch wat sieder sap liefje mijn

Zei mama lievelijn

En zo geschiedde

En toen kwam papa binnen

Hij was verontwaardigd en verdrietig en vol van pijn

Want niemand had ooit een kalf voor hem geslacht

Niemand had feest gevierd voor zijn aanwezigheid

Hij had ze al die jaren in zijn eentje verzorgt

Die vrouw, die hun moeder moest zijn had ze verlaten

Hij had er helemaal alleen voor gestaan

En nu bij het ontdekken van haar bestaan

Lieten ze het verleden maar gaan

Vader was boos

Dit werd hem te veel

En toen zei Lebib;

Maar vader, u leerde ons vergeven

U leerde ons lief hebben

Juist in ons verschil

Dat wij geen kalf slachtten voor u

Was misschien wel omdat we u voor lief namen

Zo lief dat we het soms misschien wel vanzelfsprekend vonden dat u er was

Dat was geen redden om het te vieren

Noch met een kalf of kip of geit

Maar we hebben elke dag gebeden in dankbaarheid

Voor uw aanwezigheid in ons leven

Want zonder u hadden we het niet kunnen redden

Wat moeder deed was slecht

Maar ook zij heeft leed gekend

En nu ze het leven heeft ontdekt

En weer is teruggekeerd

Zijn we meer dan gefortuneerd

Vader wilde het liefst vertrekken

En ieder zoon een deel van de wereld schenken

Waar ze het boek van de zonen aanhingen

En wilde het liefst ieder deel van de wereld een ander taal geven

Zodat men veel moeite moet doen en tijd moeten investeren om elkaar te begrijpen

Hij wilde ze straffen maar op een liefdevolle manier

En dan kon de moeder

Haar leven lang hoppen

van het ene land naar de ander

Om daar aan moraal te shoppen

En zo geschiedde…

En sindsdien zijn we alleen maar bezig met deze straf

De grenzen en de geloven en de oordelen wat daaruit voortkomt…

Daarom heb ik een wereld volkslied voor u

Om ons te bevrijden van het besluit

Van een verdrietige verongelijkte vader…

Als tienjarig meisje kwam ze vanuit Turkije in Friesland terecht. Ze voelde zich er niet welkom, sprak geen woord Nederlands en het lukte haar niet om aansluiting te vinden. Nauwelijks vijf moeizame jaren later, tijdens een vakantie in Turkije, stierf haar moeder tijdens een ernstig auto-ongeluk. Haar vader belandde in een coma. Nilgün was vijftien en moest haar eigen boontjes leren doppen. Een kwestie van overleven. ‘Ja’, zegt ze, terwijl ze in haar koffie roert ‘maar hoe maf het ook klinkt en hoe erg het ook allemaal is geweest, als ik het over zou moeten doen, zou ik het precies zo willen. Dat komt misschien raar over, maar ik ben zo blij met hoe ik uiteindelijk gevormd ben dat ik het niet anders had gewild. De dood van mijn moeder is niet alleen het pijnlijkste, maar tegelijkertijd ook de mooiste gebeurtenis in mijn leven geweest. Zonder haar was ik nooit geworden wie ik nu ben.’

Lees het gehele interview hier