• Op de koffie

    donderdag, juni 13th, 2013
  • Ochtendhumeur

    vrijdag, november 23rd, 2012

    Vanaf December is Nilgün de vaste columnist van het KRO Radio Programma ‘Goedemorgen Nederland ‘ in de Rubriek ‘Het ochtendhumeur van’.
     

    Beluister hier de columns

     


    Read More
  • De humor van Nilgün

    vrijdag, juni 29th, 2012

     

    Waar kan zij om lachen?

    En wat is nou net niet grappig?

    De humor ontleed.”

     


    Lees hier het hele interview in Volkskrant magazine


     


    Read More
  • ANWB Herexamen

    woensdag, april 4th, 2012

    In ANWB (i)Kampioen 4-2012 doet schrijfster en cabaretière Nilgün Yerli opnieuw rijexamen onder leiding van een ANWB Rijopleiding instructeur. Slaagt of zakt zij?


     


    Read More
  • Liefde begeert Wilders

    maandag, februari 27th, 2012

    Een maatschappij zonder vertrouwen en sympathie tot elkaar is gedoemd om te verharden

    Ik zit op een terras in Oberlech, omsingeld door Nederlanders, helikopters die de koninklijke familie vliegen van Innsbruck naar Lech en weer terug, en de Nederlandse media die via de snelweg ook de hele dag op en neer gaan. De Nederlandse media…, gewone mensen met net zoveel onzekerheden en angsten als ieder ander, en al het nieuws wat werkelijk is met een laagje eigen inzicht, dunk, ego, verlangen, kennis, duisternis en onbegrip erbovenop.. Media maakt of breekt, creert of negeert.

     

    Mijn media moment van de week was mijn advertentie in de Volkskrant:

     

    Meldpunt klachten fatsoensterrorist PVV:

    Heeft u last van de Partij voor de Vrijheid, die alleen vrijheid kent voor zijn eigen mening en iedereen voedt met angst en ongenoegen, en ons laagland bombardeert tot klaagland? Heeft u last van zijn liefdeloosheid, boosheid, gebrek aan fatsoen, hufterigheid, racisme, haatzaaierij, aanwakkeren van apartheid? Meldt dan al uw klachten bij deze site; er zal naar worden geluisterd. Indien u de 50.000ste klager bent, krijgt u een vakantie naar Turkije of Marokko of Polen cadeau.

     

    Vele reacties gehad van media vrienden en kennissen. Goedkeuringen, afkeuringen.
“Je bent een Don Quishot die tegen de wind vecht, bij een windkracht 12..!, je bent een opportunist die geilt op aandacht, je bent vaag en zweverig, je bent niet goed ingelicht, je bent niet goed bezig, je bent een trutje, je bent een zachte ei, je bent niet interessant, je moet die man geen aandacht geven, je moet het laten rusten.. Nee laat die man toch in stilte”, dat waren de adviezen van vele zogenaamde weldenkende intellectuelen in het land. De zogenaamde intellectuelen zijn in de veronderstelling dat Geert kunnen negeren, nadat zij hem hebben gecreëerd.

     

    Je creëert een Frankenstein, en dan loopt hij los op straat en is een gevaar voor velen, en dan roepen dezelfde zogenaamde intellectuelen dat iedereen de Frankenstein moet negeren, terwijl die Frankenstein schopt en kapotmaakt.

     

    Ik luister naar de radio, een PVV man wordt geïnterviewd en in 11 minuten zegt hij 14 keer “Marokkaans tuig”, en die presentator zegt er niets van, hij heeft die term allang al geaccepteerd, het is heel normaal geworden. Dat is het effect dat Wilders zaait.

    Een kennis zegt: Hij zaait zolang jij oogst. En ik denk, als ik ook maar 1 denker oogst, heeft de verdraagzaamheid naar elkaar toe nog een kans. Want ik begrijp opeens die rare wijsheid van onkunde niet!

     

    Eerst maakten de columnisten en journalisten van alles over Wilders nieuws; hij kwam naar een programma het was nieuws, kwam hij niet naar een programma was het ook nieuws, hij liet een boertje en het was hot nieuws, hij had een broertje dat werd brandend nieuws.

     

    En nu hebben de media en intellectueel Nederland bedacht, “ssssssstttt…”. Dan ebt het vanzelf wel weg, dat deden ook al die moeders wiens kinderen leden aan incest .. en al die priesters in de kerken .. het ebde niet weg..

     

    Te laat om stil te zijn. Meld je klacht, nu!

    Je mag Hitler niet vergelijken met Wilders, maar waarom eigenlijk niet? Het enige verschil met Hitler is dat het kwaad helaas al is geschiedt en bij Wilders ‘nog’ niet.

    Genocide ontstaat wanneer je het volk overtuigt van de theorie: ‘ze verdienen wat ze krijgen en krijgen wat ze verdienen .. ze zijn een gevaar voor ons allen..’

    Nu kunnen we nog, door te wijzen naar zijn haatvolle wensen, mensen tot nadenken zetten. Twee jaar terug vroeg ik de studenten van de islamitische universiteit in Rotterdam om brieven aan Wilders te schrijven, ze hebben allen, 355 studenten, een brief geschreven, vol liefde over de mensheid, geloof, medelijden dat kan uitmonden in toenadering en verdraagzaamheid en elkaar liefhebben in je verschil.

    Ik vond dat je haat niet met haat moest beantwoorden en het enige wat haat vernietigd is liefde, daarom vond ik dat er liefde moest worden geuit jegens G.eert

    Ik heb toen, aan iedere brief een bos boeket gehangen en 355 boeketten gebracht naar het Binnenhof, maar Geert wilde ze niet ontvangen.

     

    Het baat Geert veel meer als een moslim schopt, slaat en schiet. Dan kan hij zijn woede rechtvaardigen, ‘zie je wel…’

     

    Geert was geen politieke bedreiging, hooguit een bedreiging voor de beschaving, maar nu jaren later, is hij ook een politieke bedreiging. Gedogen beleid is oogluikend toestaan.. Ze laten het toe, ze staan erbij en kijken ernaar.

     

    Niet een journalist heeft gevraagd wat er in de brieven van de studenten stond en de studenten waren teleurgesteld. Waarom is er veel aandacht voor een brief met een mes eraan vast, terwijl een brief met een boeket eraan amper aandacht krijgt.

     

    Wij westerlingen zijn een hebzuchtige, gefrustreerde, ontwortelde, ongevoelige, ongelovige bange samenleving aan het worden die gedoemd is tot een intellectuele destructie. Liefde is een vaag iets geworden … liefde is zoet, is rode rozen rood verven. Een maatschappij zonder vertrouwen en sympathie tot elkaar is gedoemd om te verharden. Geef het volk angst en ze zullen aan je lippen hangen. Geeft het volk angst en het gevoel dat jij ze zult beschermen voor dat gevaar en ze zullen je tot leider betitelen. Geef het volk liefde en ze zullen je argwanen en wantrouwen.

    En daar zitten we midden in, we zijn bang en wantrouwend geworden voor de liefde en is dat niet het allerbelangrijkste dat we kwijtraken?

     

    Zeggende dat…er is meer begrip dan woede..

     

    zie liefdebegeertwilders.nl

     


    Read More
  • Yerli bij Vrouw zoekt Kunst

    donderdag, december 3rd, 2009

    Ze miste het theater én ze miste Nederland: cabaretìere Nilgün Yerli. Na 3 jaar in Turkije is ze terug. Ze gaat weer schrijven, er komt een column, én er is een nieuwe voorstelling, De adem van Eva. Een theaterstuk over liefde en sex, over Geert Wilders én over de zoektocht naar het Paradijs. Want hoe ziet dat er uit, in de ogen van Nilgün Yerli.?
    ‘De adem van Eva’ is tot en met 8 mei 2010 te zien in de theaters. Kijk voor de speellijst en meer informatie op www.bostheaterproducties.nl of

     


    Read More
  • intermediair

    zaterdag, december 15th, 2007

    ‘Er is hier een revolutie aan de gang, ik weet niet waar die heen gaat, maar sinds ik hier ben, zijn mensen alleen nog maar aan het demonstreren, elke dag worden de vlaggen opgehangen.’

    Nilgün Yerli (38) komt het terras van Gloria Jeans Coffee aan de boulevard van Izmir oprennen en begint direct te praten.

     

    Yerli is tien jaar oud als ze in 1979 met haar ouders Turkije verlaat en naar Friesland verhuist. Haar vader geeft in Heerenveen taalles aan Turken, haar moeder pelt garnalen. Op school wordt ze gepest. ‘Mijn hele leven heb ik moeten bewijzen dat Turk-zijn niet zo erg is’, zegt ze in een interview. Haar enige steun en toeverlaat is haar moeder, maar die verliest ze als ze vijftien is door een auto-ongeluk in Turkije. Haar vader blijft daar wonen. Yerli keert alleen terug naar Nederland. Ze vecht om zichzelf te bewijzen, werkt alle avonden om haar studie aan de heao te betalen en kiest daarna voor het theater. In december 2005 komt haar droom uit: ze speelt haar voorstelling Bangbang op sinterklaasavond in een uitverkocht Carré in Amsterdam.

     

    Dat is ook het moment dat ze afscheid neemt. Haar hele leven heeft ze geknokt, om erbij te horen, om erkenning te krijgen, om haar stem te laten horen. En nu weet ze het even niet meer. Vijf jaar geleden is ze getrouwd met Noyan, een Engels-Turkse groothandelaar in tabak, ­- een droomhuwelijk waarvan in sepia en op grootformaat foto’s aan alle muren in haar huis hangen ­- ze heeft een zoontje van tweeënhalf. En ze werkt aan drie boeken, een tv-programma, een nieuwe theatershow en zoekt voorzichtig een manier om ook voor Turkije iets te betekenen.

     

    Heeft u ook een Turkse vlag buiten hangen?

    ‘We hebben een vlag besteld, met Atatürk erop. Dit weekend gaan we hem ophangen. En ik heb in alle demonstraties meegelopen. In april dit jaar voor de seculiere staat en deze maand tegen de PKK. Omdat ik vind dat de overheid iets moet doen, er sterven elke dag soldaten aan de grens. Ik ben ertegen dat we de hele tijd maar afwachten wat Amerika te melden heeft. De leus was: luister niet naar de VS, niet naar de Europese Unie, wij moeten één zijn. Ik ben trouwens tegen de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Ik vind dat Turkije als brug tussen Azië en Europa onafhankelijk moet zijn, anders heb je geen brugfunctie meer.’

     

    Hoe is het om hier te wonen?

    ‘Het leven is hier leuk. Maar ik mis Nederland heel erg. Als ik hierheen kom, neem ik koffers vol Croma, Becel-koffiemelk, Peijnenburg-ontbijtkoek en selderijstengels mee. Ik ben erger dan Nederlanders. Veertig pakken Croma. Dat klinkt heel erg burgerlijk, waarschijnlijk zit dat in me, het burgerlijke trutje.’

     

    Wat mist u aan Nederland wat u niet mee kunt nemen?

    ‘De gewoontes. Als ik daar ben, denk ik: wat een oogkleppenland, mensen kijken niet om zich heen, alles moet in hokjes en volgens regels. Kom ik hier, mis ik die geregeldheid. Dat begint al op Schiphol, dat je je koffers in de auto laadt en dat je je karretje bij de andere karretjes aansluit. Dat truttige is zo ingeperst, dat ik dat automatisch doe. Dan kom je hier, de karren staan overal, iedereen heeft overal lak aan. Zij noemen het relaxed, ik noem het ongeordendheid, slordigheid; je maakt een plan en last minute doe je iets anders. In Nederland is alles altijd tiptiptip gepland. Je wordt zo’n persoon: om tien uur is het koffietijd, maar misschien heb ik om tien uur wel geen zin in koffie. De eerste maanden hier dacht ik: wat heerlijk, mensen doen wat ze willen, ze zitten, hangen, annuleren, ze gooien. Maar nu merk ik, dat het ook de reden is waarom het land niet vooruitgaat.’

     

    Frustreert dat u?

    ‘Toen wij in Nederland aankwamen, dat was in de winter van 1979/’80, was het enorm koud. Er lagen meters sneeuw, deuren gingen niet open. De buren veegden niet alleen de sneeuw van hun eigen stoepje, maar ook van de straat. Mijn moeder zei: wat ongelooflijk, mensen reinigen hier de straat. Nu begrijp ik waarom ze dat zei. Dat is geen Turkse mentaliteit. Mijn flat hier is omringd door een metalen hek, toen ik aankwam was het verroest en afgebladderd. Ik heb verf gekocht en de conciërge geld gegeven en gezegd: ik wil dat je dat allemaal schildert. Er wonen zes families in die flat, niemand heeft het gezien, niet dat het verroest was, noch dat het geschilderd is. Omdat ik uit Nederland kom, denk ik: mensen doe eens iets met elkaar. Ja, dat irriteert me heel erg.

     

    ‘Maar wie ben ik? Ik kom na dertig jaar naar Turkije en dan ga ik hun even zeggen hoe het moet.’ (Lacht, maar wordt dan serieus.) ‘Ik ben hier eigenlijk meer een vreemde dan dat ik in Nederland was. En ik merk nu dat het acceptabeler is om een vreemdeling te zijn in het land van aankomst, dan in het land van herkomst.’

     

    Wat bedoelt u daarmee?

    ‘Ik voel me meer Nederlands dan een Nederlander, maar als ik desondanks als vreemdeling word gezien, wat me altijd pijn doet, kan ik denken: ik ben hier niet geboren, ik heb zwart haar, ik zie er niet Hollands uit. Maar hier in Turkije, spreek ik mijn moedertaal, ik zie er Turks uit, kom hier vandaan, dus van mij verwachten ze eigenlijk dat ik leef volgens de Turkse gewoontes. Als je dat niet doet, ben je een vreemde eend in de bijt. Dat vind ik inmiddels minder verdraaglijk dan vreemd zijn in Nederland.’

     

    Altijd de vreemdeling zijn, was een belangrijke reden voor uw vertrek uit Nederland.

    ‘Ik had zo genoeg van het vreemd zijn. Het werd erger na 11 september en de moord op Theo van Gogh. Het leek wel alsof mensen frustratie vanaf de jaren zestig plotseling uitten. Maar dat rechtvaardigt niet dat je over mij heen mag spugen. Ik heb altijd geroepen, ik ga liever dood dan dat ik leef met angst. Maar steeds die bedreigingen, die haatbrieven die ik kreeg.

     

    ‘Het land is zo mooi, het is een sprookjesland, mensen zien het niet meer. Dat je op een gewone middag op je fiets je vrijheid mag voelen, dat is waar ik naar hunker, met mijn zoon in het fietsstoeltje. Dat bestaat nergens in de wereld. En dat is nu aan het wegkwijnen. Ik kwam laatst Amsterdam binnenrijden, binnen acht minuten had ik al een vinger gekregen. Een fietser vond dat ik te zacht reed, hij haalde mij in en zei: “kutwijf”. Dat gaat de hele dag door. “Je mag hier niet parkeren, trut.” Waarom moet dat “trut” erbij?

     

    ‘Mijn moeder zei altijd, hoffelijkheid uit zich juist in tijden van woede, verdriet en kwaadheid. Je mag niet je hoffelijkheid verliezen. En dat waardeer ik hier in Turkije, dat is een van de positieve dingen. Er is hier zoveel menselijke liefde. Als je de weg vraagt, zeggen ze niet “daar, links”, maar lopen ze met je mee; als je ziek bent, brengt de buurvrouw een soepje. Er is een enorme rijkdom in de ziel.’

     

    En nu bent u hier weer een vreemdeling…

    ‘Ik ben hier half Nederlands, daar half Turks. Nederland heeft mij gevormd, daar ben ik heel erg trots op. Zelfs mijn zus zegt: je hebt zulke mooie dingen van Nederland geërfd; dat je plannen maakt, dat je ze uitvoert, een man een man, een woord een woord. Ik ken geen eerlijker volk dan Nederlanders. Wij denken niet: als ik dit zeg beledig ik misschien iemand. Laatst vroeg een vrouw die naar de kapper was geweest, wat ik ervan vond. Zeg ik: “Je ziet er niet uit”. Die vrouw was helemaal gechoqueerd, en ik dacht: “je vroeg er toch om?” Dat zijn dingen die mij hier zo vreemd maken, dat ik niet van hier ben, terwijl mijn achternaam van hier betekent.’

     

    U heeft in Nederland geknokt om erkenning te krijgen. Zoekt u die nu ook in Turkije?

    ‘Ik merkte pas onlangs dat het niet de erkenning was die ik zocht. Onbewust zat er altijd een idealist in mij, een drang om een graantje bij te dragen aan de maatschappij. Op sinterklaasavond in Carré zaten tweeduizend mensen en ik realiseerde me opeens: ik verander helemaal niets aan de maatschappij, de mensen die hier zitten denken, voelen en vinden hetzelfde als ik, degenen die een lelijke brief schrijven verander ik niet. Dat deed mij zo’n pijn. Ik rende maar, en rende maar, als een hamster in mijn eigen vicieuze cirkel. En het meest pijnlijk vond ik dat een column die ik tien jaar geleden had geschreven over zwarte en witte scholen nog steeds actueel was.

     

    ‘Toen vond ik het tijd, voordat ik bitter ging worden, om er even uit te gaan. Dat ben ik nu aan het doen. De eerste dag dat ik hier op de boulevard zat, dacht ik: jee, ik drink koffie en de wereld gaat gewoon door, er gebeurt niets. Dat is de fase waarin ik nu zit. Ik wankel tussen rust en onrust.’

     

    Heeft u dat idealisme hier ook, om iets bij te dragen?

    ‘Ik heb in Nederland iets proberen te doen, en goddank riep dat reacties op. Soms liefde, soms haat, soms afkeuring en soms waardering. En ik blijf daar ook dingen doen. Dat wil ik ook hier. Ik wil niet alleen maar kijken en klagen. Ik heb Turkije verlaten als een koffer van mijn ouders; het land heeft in mijn hart geleefd, maar ik beteken niets voor het land. Ik wil ook dat Turkije weet dat ik besta.’

     

    Gaat u ook columns schrijven in Turkije?

    ‘Ik wil hier columns schrijven, maar ik moet de taal nog vinden. Tijdens een diner met ministers en hun vrouwen, van wie velen hebben gestudeerd in de VS, vroeg iemand wanneer ik mijn zoontje ging laten besnijden. Ik zei dat ik dat niet ging doen, omdat ik vind dat ik geen recht heb om dat te doen, dat hij niet mijn bezit is, dat de Thora en de Koran uit een andere tijd stammen, toen het praktisch nut had. Er ontstond een heftige discussie. Mijn man zei later dat ik dat beter niet had kunnen zeggen. Ik tastte hun geloof en traditie aan.’

     

    In Nederland heeft u het gevoel dat u voor eigen parochie preekt, hier kunt u eigenlijk niets zeggen…

    ‘Er is iets wezenlijks veranderd, ik ben moeder geworden. Zonder kind had ik nog steeds gezegd: ik ga liever dood dan dat ik leef in angst. Nu heb ik een verantwoordelijkheid. Als Leon acht of tien is, is het anders; dan heeft hij me ook nodig, maar anders dan nu. In Nederland pakt iemand die het niet met je eens is de pen, een onontwikkelde geest pakt een mes of pistool. Dat is met Van Gogh gebeurd en gebeurt helaas ook in landen als Turkije. Als je schrijft zoals ik, vanuit een totaal andere wereld… Mensen zitten er niet op te wachten. Maar Turkije is aan het vernieuwen, sommige mensen staan er wel open voor. Daarom sta ik in dubio. Ik ben een restaurateur. Hoe restaureer ik zonder dat ik dingen laat ontploffen? Ik wil eerlijk zijn, maar ook hoffelijk. Dat is niet zo makkelijk. Ik moet nog leren metselen in dit land.’

     

    Tekst Irene van der Linde 

     

    CV

    Geboren: 11 november 1969

    Woonplaats: Izmir, aan Turkse westkust

    Columns: o. a. voor Het Parool, gebundeld in o.a. Turkse Troel en Mezelf geworden.

    Boek: biografische roman De Garnalenpelster (2001), wordt in 2008 verfilmd.

    Shows: met duo’s Turkish Delight, Turkse Troel en soloprogramma’s Vreemde Vreemdgangers, Held op blote voeten en Bangbang.

    Bezig met: kinderboek Schoentjes bruin (oktober 2008), boek Wie ben ik?, waarin ze het leven uitlegt aan haar zoontje (maart 2008), tv-programma Bij Yerli, theatershow De Adem van Eva (2009).

    Laatste luxe: Masseur aan huis.

    Geniet van: de Turkse service. ‘Bel ik om 12 uur ‘s nachts op voor een kippenbout, dan komt er een kippenbout.’

    Ergernis: lompheid van de Nederlandse man. ‘Ik ben net op tijd Noyan tegengekomen, anders was ik lesbisch geworden.’

    Grote wens: dat Sinterklaas op televisie de waarheid zegt: ‘Ik ben geboren in Turkije’.

    CV

    Geboren: 11 november 1969

    Woonplaats: Izmir, aan Turkse westkust

    Columns: o. a. voor Het Parool, gebundeld in o.a. Turkse Troel en Mezelf geworden.

    Boek: biografische roman De Garnalenpelster (2001), wordt in 2008 verfilmd.

    Shows: met duo’s Turkish Delight, Turkse Troel en soloprogramma’s Vreemde Vreemdgangers, Held op blote voeten en Bangbang.

    Bezig met: kinderboek Schoentjes bruin (oktober 2008), boek Wie ben ik?, waarin ze het leven uitlegt aan haar zoontje (maart 2008), tv-programma Bij Yerli, theatershow De Adem van Eva (2009).

    Laatste luxe: Masseur aan huis.

    Geniet van: de Turkse service. ‘Bel ik om 12 uur ‘s nachts op voor een kippenbout, dan komt er een kippenbout.’

    Ergernis: lompheid van de Nederlandse man. ‘Ik ben net op tijd Noyan tegengekomen, anders was ik lesbisch geworden.’

    Grote wens: dat Sinterklaas op televisie de waarheid zegt: ‘Ik ben geboren in Turkije’.

     


    Read More
  • Nrc.next lezen met Babs Assink

    donderdag, december 6th, 2007